Soms kan begrip van één persoon een groot verschil maken in iemands leven. De film I Swear laat dat op een indringende manier zien.

De film vertelt het waargebeurde verhaal van John, een jongen met Gilles de la Tourette. Hij maakt onvrijwillige bewegingen en roept ongepaste dingen. Op school en thuis leidt dat tot onbegrip en afwijzing. Dit terwijl John niemand wil kwetsen, en zelf enorm lijdt onder zijn tics. Zijn leven verandert wanneer Dottie, de moeder van een oud-klasgenoot en psychiatrisch verpleegkundige, hem echt probeert te begrijpen. Ze kijkt verder dan de tics van John. Door haar onvoorwaardelijke steun leert John zichzelf stap voor stap meer te accepteren.

Op haar aansporing solliciteert John naar een baan als assistent-conciërge. Tijdens het sollicitatiegesprek gaan er dingen mis: John doet ongepaste uitspraken en kan zijn tics niet onderdrukken. Toch krijgt hij een eerlijke kans, omdat de conciërge geïnformeerd is over Tourette en verder kijkt dan alleen het gedrag dat hij ziet. Dat blijkt van grote betekenis. Het werk geeft John zelfvertrouwen en het gevoel dat hij ertoe doet. Voor het eerst lijkt er ruimte te ontstaan om zichzelf te zijn.

I Swear laat zien hoe groot de invloed van begrip kan zijn in het leven van een neurodivergent persoon. Begrip én, niet te vergeten: morele en praktische steun. Eén persoon die niet meteen oordeelt, maar probeert te begrijpen, kan een enorm verschil maken. Daarnaast maakt de film invoelbaar hoe belangrijk werk kan zijn. Werk is voor veel mensen meer dan een inkomen. Het kan bijdragen aan eigenwaarde en het gevoel een betekenisvolle plek in de samenleving te hebben. Dat geldt nog sterker voor mensen die zich vaak afgewezen of anders hebben gevoeld.

Bij Divergentia zien wij dat veel neurodivergente mensen niet vastlopen op hun talenten, maar op het gebrek aan begrip in hun omgeving. Daarom zetten wij ons in voor werkplekken waar verschillen serieus worden genomen, en waar mensen niet eerst hoeven te voldoen aan neurotypische normen om mee te mogen doen.